среда, 10 апреля 2013 г.

Գրող, թե հազարավոր անտաղանդներից մեկը…


Սկսում եմ կարդալ, սակայն մտքիս մեջ հաշվում եմ 1, 2, 3, 4 երևի կվերջանա, դեռ կարդում եմ  5, 6, 7, 8, էլի չավարտվեց  9, 10 շարունակում եմ աչքերս աջ ու ձախ տանել՝ կարդալով ամեն մի բառ և փորձելով ամեն բառի մեջ իմաստ գտնել: Ահա  և վերջ, ավարտվեց, արդեն հասել էի  60-ին: Կարդում եմ Կարեն Անտաշյան, ժամանակակից հայ գրող:  «Կանաչ ոգիներ», «Սերը ծիրանի ժամանակ», «Ինքնագիր» և …(չեմ էլ հիշում ինչ): Ստեղծագործություններ, որոնք կարդալիս ոչինչ չեմ զգում: Մեջս ոչինչ չի խառնվում, ինչպես հաճախ լինում է այլ գիրք կարդալիս: Կարդալու ամբողջ ընթացքում միայն մի ցանկություն ունեի, որ երբևէ չեմ ունեցել այլ բան կարդալիս, ցանկանում էի որքան հնարավոր  է շուտ ավարտել: Սպասում էի ավարտին ու շարունակում մտքիս մեջ հաշվել: Ավարտվեց, վերջապես: Ավարտեցի. նա պարզապես մեկն  է հազարավոր մարդկանցից, որոնք գուցե չունեն տաղանդ, կամ ունեն (շատ քիչ) ու գրում են:

понедельник, 26 ноября 2012 г.

Ես եկել եմ…



Տես, ես եկել եմ:Ողջյունի ինձ, դե հարցրու  թե ինչպես են իմ գործերը,ինչպես է ընթանում կյանքս և վերջապես  հարցրու, թե ինչպես եմ ես:Խոսին խնդրում եմ:Լռում ես,չգիտեմ էլ թե ինչու:Կյանքիս բոլոր վառ,լուսավոր արևոտ օրերին կողքիս ես եղել ու կլինես:Լուռ կողքիս քայլում ես  մռայլ, սև, գորշ գույներով ներկված:Երբ փոքր էի արևոտ օրերին կողքիս թռվռում էիր,ժպտում ու բարևներ բաշխում բոլորին:Մի քիչ մեծացա ու դու դադարեցիր թռվռալ միայն վազում էիր անհասկանալի հայացքով:Անցավ ժամանակ, ու հիմա ես քեզնից միայն ժպիտ եմ խնդրում,խնդրում եմ որ լինես կողքիս բարևես ինձ ամեն պայծառ առավոտ:Օրերս անցնում են ու դու չես հասցնի ուղղել սխալներդ,չես հասցնի կատարել խնդրաքներս:Չգիտեմ,ինչու ես նեղացել ու չես խոսում,չգիտեմ, թե կյանքի, որ հարվածն է  քեզ գորշ,սև դարձրել:Չմտածես միևնույն է  կգա այն արևոտ օրը,երբ ես չեմ լինի:Կփնտրես ինձ սակայն գտնել չես կարողանա:Հաստատ գիտեմ  կուզես ուղղել սխալներդ,կասես իմ անունը,կկանչես,որ թթռվռաս,ժպտաս ու ողջյունես ինձ:Հարցնես, թե ինչպես են գործերս,ինչպես եմ ես:Կփորձես կատարել բոլոր խնդրաքներս:Բայց կլինի ուշ:Ու հիմա տես,ես եկել եմ:Ողջյունիր ինձ հարցրու թե ինչպես եմ,քանի ուշ չէ:Իմ արևոտ օրերի ընկեր, իմ գորշ,սև շողք:

Լիա Մովսիսյան 
Սխալների և վրիպակների համար հայցում եմ ձեր ներողամտությունը:

суббота, 20 октября 2012 г.

Մարդը և մարդը...


Եկավ այն օրը, երբ դու ծնվեցիր:Դու փոքրիկ էիր,լացկան կամ համեստ, բարուկ կամ չարուկ,անմեղ-մեղավոր: Մի քիչ  մեծացար ու նույն լացկանից կամ համեստիկից, բարիից անվերջ, չարուկից մի քիչ, անմեղ-մեղավոր քեզանից հիմա ոչինչ չմնաց:Այս անգամ խենթուկ,գժուկ,խելագար, պատանի անհոգ ու աննպատակ: Ու գիտես ՝ հետո անցան տարիներ խելառ՝ քեզանից բան էլ չմնաց: Շարժվենք մի քիչ էլ միասին առաջ: Նայիր այստեղ քեզ՝ լուրջ ու մտախոհ, հոգնած ու նեղված աշխարհից այս մեծ: Մի քիչ էլ... նորից տարիներն անցան ու տես՝ արտաքինդ արդեն փոխվել է: Ուշադիր նայիր՝ գլխիդ վրա սևի փոխարեն սպիտակ մազեր, իսկ հիմա դանդաղ նայիր հոգուդ մեջ, տես, հակառակն է՝ սպիտակը ներկվել  ու սև է դարձել ու քեզ թվում է, որ աննպատակ աշխարհի վրա ծանրացել ես դու:Հիմա դու չկաս, էլ այսքան բանից ոչինչ չմնաց:  Քո նման մարդուց ու քեզնից հետո ոչինչ չմնաց:

ԼիաՄովսիսյան

воскресенье, 30 сентября 2012 г.

Ես սիրում եմ երգել,ավելի քան որևէ այլ բան…


Շատերի սիրելի 13-ամյա Լիդուշիկը սկսել է երգել դեռ 3 տարեկանից:Սկզբում երգում էր ընտանիքի անդամների և հյուրերի համար,իսկ հետո տատիկը տեսնելով, որ Լիդուշիկը լավ է երգում տարավ նրան <<Արևիկ>> մանկական և երիտասարդական համույթ:Որտեղ Լիդուշիկը սկսեց իր առաջին բեմական քայլերը:

-Կպատմես մի հետաքրքիր դեպք քո դպրոցական կյանքից:
-Միշտ ծիծաղով եմ հիշում այն օրը, երբ առաջին անգամ ուսուցչուհիս ինձ դասը պատմել հարցրեց. ես վեր կացա ու քայլելով շարքերի միջով սկսեցի պատմել ձեռքերս այս ու այն կողմ պարզելով.Բոլորը զարմացած հայացքներով նայում էին,իսկ ուսուցչուհիս չգիտեր ծիծաղեր թե դիտողություն աներ:

-Որ՞ն է քո կյանքի ամենամեծ ձեռքբերումը:
-Կյանքում ամենաշատը շնորհակալ եմ, որ ունեմ ընտանիք,հոգատար ծնողներ,որոնք էլ ինձ հետ ուրախանում են իմ բոլոր մեծ ու փոքր ձեռքբերումներով:

-Դու համագործակցել ես շատերի հետ,որ՞ն ես ամենից շատ կարևորում:
-Համագործակցել ասելով եթե ի նկատի ունեք դուետներ երգելը ասեմ,որ կարևորում եմ 2012թ-ին 2 զուգերգեըը `մեկը վաստակավոր արտիստուհի Նունե Եսայանի հետ,իսկ մյուսը ռուս աստղերից Դոմինիկ Ձոկերի հետ,ինչի համար անչափ ուրախ եմ:Համագործակցել եմ ու շարունակում եմ համագործակցել մեր երգահաններից շատերի հետ` Մանե Հակոբյան,Արսեն Գրիգորյան,Ավետ Բարսեղյան,Ռիչարդ Մադլենյան,Էդգար Ալեքսանյան և շատ ուրիշների հետ:

-Ո՞վ էիր ուզում դառանյիր փոքր ժամանակ:
-Երազում էի ուսուցչուհի դառնալ,բայց հիմա չեմ կարող հստակ ասել,դեռ չեմ կողմնորոշվել,բայց ինչ էլ դառնամ կյանքում միշտ կլինեմ բեմում:


-Որ՞ն է քո համար ամենամեծ բեմը,որտեղ ելույթ ես ունեցել:
-Ամենամեծ բեմը,որ ես երգել եմ դա եղել է "Նոր ալիքի" բեմը,բայց կարևորում եմ հայ հանդիսատեսին,այն ավելի ջերմ է ու հարազատ:



-Որ՞ն է քո կյանքի ամենամեծ նպատակը:
-Ամենամեծ նպատակ դեռ չեմ կարող ասել,թե որն է,բայց երազանքներ շատ ունեմ,որոնք աստիճանաբար հուսով եմ կիրագործվեն:

-Ին՞չ կցանկանաք աշխարհի բոլոր մանուկներին:
-Կուզենամ,որ բոլոր մանուկներն ունենան ընտանիք,ծնողներ ու որ միշտ հավատան հրաշքների:

-Որ՞ն է քո ամնեասիրելի մուլտֆիլմի հերոսը:
-Իմ ամենասիրելի մուլտֆիլմի հերոսը Չեբուրաշկան է:


-Ին՞չ պլաններ ունեք ապագայում:
-Մինչ տարվա վերջ ունեմ 2 հրավեր`մեկը Հռոմում հանրահայտ շոուի մասնակից պիտի լինեմ,մյուսն էլ դեկտեմբերին` Մոսկվա:Իսկ ապագայում իհարկե նոր երգեր, տեսահոլովակներ ու համերգներ կլինեն:

-Ին՞չ երաժշտություն ես նախընտրում:
-Ես նախընտրում եմ փոփ և ռոք երաժշտություն:




Լիա Մովսիսյան

пятница, 27 июля 2012 г.

Ինչպես է ապրում ներկայիս ազատ կոչվող երկրի սահմանամերձ գյուղի բնակչուհին…


Չինարին գյուղ է Հայաստանի Հանրապետության Տավուշի մարզում, Ախինջա գետի աջափնյակում։ՀԵնց այնտեղ Երկրի սահմանամերձ գյուղի փոքրիկ բնակչուհին՝ 12- ամյա Սոնան զրկված է ամեն ինչից՝ հագուստից,ուտելիքից և նույնիսկ հոր ջերմությունից:Ամեն ինչի մասին խոսում է թաղծոտ աչքերով,իսկ մոր մասին խոսելիս դեմքին ժպիտ է գալիս:Արցունքներով լցված աչքերով է պատմում թե ինչպես է հայրը նրան ծեծում,իսկ պատճառը այնքան էլ լուրջ  չէ:Նա հոր կողմից վերջին անգամ ծեծվել էր նրա համար, որ  դրսում խաղացել էր, այդ մասին պատմեց Սոնան՝ անչափ վախեցած:Սոնան անընդհատ կրկնում էր,որ հայրը վատն է և որ նրան չի սիրում:Սոնան ունի 2 եղբայր և 2 քույր:Քույրերն ու եղբայրները նույնպես զրկված են՝հագուստից,ուտելիքից:Գյուղի բնակիչներից տեղեկացա,որ Սոնայի հայրը ունի բավարար եկամուտ իր երեխաներին որոշ չափով  բարեկեցիկ պահելու համար:Սակայն այդ գումարը ծառայում է մեկ այլ ոչ կարևոր հարցի համար:Սոնան պնդում էր,որ տանը հաց չի լինում ուտելու և այդ պատճառով նա սոված է մնում:Նա լացում է և բղավում,որ իրեն մի փոքր հաց տան:Ականատես եղա այն պահին,երբ Սոնան  գետնից հավագում էր, ինչ որ փչացած հատապտուղներ և ուտում:Իսկ նրա մայրը՝ 31 ամյա Հասմիկը պնդում է,որ տանը կա բավարար չափով ուտելիք:Սոնան դպրոց է հաճախում,նա այս տարի 3-րդ դասարանում պետք է սովորի:Սոնան ասեց,որ լավ է սովորում և շարունակելու է լավ սովորել,որպեսզի մեծանա և դառնա բժշկուհի:Խոստացավ, որ բոլորին բուժելու է:Իսկ վերջում ժպիտով, բայց արցունքոտ աչքերով մի գեղեցիկ պար և երգ իր կատարմամբ նվիրեց ինձ և հաջողություն մաղթեց  և ասեց,որ հաջորդ անգամ նորից գամ,որպեսզի միասին գնանք խոտ հավագելու:

Լիա Մովսիսյան 

вторник, 29 мая 2012 г.

Պատուհանիցս այն կողմ…


Ես եմ:Ես ,որ ամբողջ կյանքում նայել է, նայում է ու նայելու է իր իսկ պատուհանից դուրս:Ամեն օր, ամեն ժամ,ամեն պահ դուրս նայելով հասկանում եմ,որ պատուհանիցս այն կողմ հազարավոր անմեղ,բայց թաց աչքեր կան, որ սպասում են այն մարդկանց օգնությանը ովքեր երբեք իրենց պատուհանից դուրս չեն նայել ու չեն էլ նայի:Պատուհանիցս այն կողմ մարդկանց անգույն,տխուր ու անհույս դեմքեն են,որ փնտրում են, ինչ որ բան, բայց գտնել չեն կարողանում:Պատուհանիցս այն կողմ անթիվ անմեղ երեխաներ չունեն ծնողական ջերմություն:Չունեն այն մարդուն, ով իրենց ժպիտ կպարգևի:Ա՜խ,եթե բոլորը նայեին իրենց պատուհաներից այն կողմ,գոնե մի փոքր հասկանային այս ամենը ու գուցե կգիտակցեին,որ շատ մարդիկ չունեն նույնիսկ պատուհան,որ դուրս նայեն:Այնքան եմ ցավում,որ ոչ բոլորին կարող եմ օգնել,էլ ավելի եմ ցավում, երբ պատուհանիցս այն կողմ տեսնում եմ այնպիսի մարդկանց,ովքեր այս ամենը նույնիսկ չեն էլ ուզում հասկանալ:Ցավում եմ,որ ապրում եմ այսպիսի եսասեր մարկանց կողքին:Տխուր եմ,որ պատուհանիցս այն կողմ այսքան տխրություն կա…: